اصولا انسانها دو گروه هستند. يك گروه انسانهايي هستند كه اصولا مثبت فكر مي‌كنند ، دنيا را زيبا مي‌بينند و دوربين ذهن آنها مرتبا روي پديده‌هاي زيباي زندگي تمركز مي‌كند.مثبت و اميدوارانه سخن مي‌گويند ، چهره‌اي گشاده و متبسم دارند و معتقدند كه انسانهاي خوش شانسي هستند.فكر مي‌كنند كه همه چيز براي آنها درست انجام مي‌شود. هيچ گاه به موانع و مشكلات زندگي نمي‌انديشند.به خاطرات خوب زندگي خود فكر مي‌كنند و آنها را براي ديگران تعريف مي‌كنند. خيالپردازيهاي زيبايي از آينده خود مي‌كنند. اعتماد به نفسي عالي دارند و فكر مي‌كنند كه آينده حتما بهتر از گذشته آنان است. نگاه زيبايي به كرانه‌هاي دور زندگي خود دارند . به سلامتي و تندرستي خود مي‌انديشند. ترسي از آينده ندارند. معمولا روحيه‌اي بسيار شاد و عالي و احساس خوبي از زندگي دارند و از لحظه‌ لحظه‌هاي آن لذت مي‌برند.

دسته ديگر انسانهايي هستند كه درست برخلاف دسته‌اول ويژگي هاي منفي دارند ، منفي مي‌نگرند ، منفي مي‌انديشند ، نااميدانه فكر مي‌كنند ، مرتبا بر روي  نارسائي هاي زندگي تمركز مي‌كنند ، به خاطرات منفي گذشته نگاه مي‌كنند و خيالهاي منفي براي آينده خود تصوير مي‌كنند . چنين انسانهايي معمولا روحيه‌اي افسرده‌ و غمگين و در نتيجه چهره‌اي عبوس و گرفته‌ دارند و به گونه‌اي از لحظات زندگي رنج مي‌برند .    

مهمترين عامل تعيين كننده وضعيت ما ، روحيه ماست  و اينكه در هر لحظه چه احساسي داريم؟ روحيه مهمترين عامل خلق پديده‌هاست . انساني ‌كه روحيه‌اي عالي دارد زيبا مي‌انديشد و هنگاميكه زيبا بينديشد به دستاوردي عالي مي‌رسد. اما انسانيكه روحيه‌اي افسرده و مضطرب دارد، انديشه‌هاي منفي مي‌كند و اين انديشه‌هاي منفي و بد براي او پيامدهاي ناگواري خواهد داشت .